Abecadło smoczątka, dziennik niecodzienny

Sądzę, że w pierwszej kolejności musimy zaakceptować jedną rzecz – sztuczna inteligencja nie będzie działać od razu. Tak jak człowiek, najpierw formuje się przez przysłowiowe i dosłowne jednocześnie 9 miesięcy, a po urodzeniu jest bezbronną istotką, którą trzeba przez wiele lat się opiekować i przez wiele lat uczyć. Dopiero po pewnym czasie człowiek zdobywa umiejętność samodzielnego poszerzania wiedzy z innych źródeł niż otaczająca go rzeczywistość (w sensie tej bardziej abstrakcyjnej wiedzy, czerpanej z opowieści, książek, czy innych niebezpośrednich źródeł informacji).

W świecie komputerowej sztucznej inteligencji staramy się ją rozwijać inaczej – gdy zauważymy jakieś nieprawidłowości, coś nielogicznego, to zabieramy się za jej POPRAWIANIE. Modyfikację „od środka” tego, na czym dane wydarzenie się oparło. A przecież o ile lepiej by było, gdyby dać możliwość komputerowi samodzielnego poprawiania swoich wzorców postępowania na podstawie efektów postępowania wcześniejszego.

Pomijając jakieś intensywne i skomplikowane czynności, głupie silniki „AI” w grach komputerowych – bardziej zajadli gracze znają na pamięć pewne zagrania postaci sterowanej przez AI, przez co potrafią tą wiedzę wykorzystywać przeciwko nim. Gdyby jednak postaci AI uczyły się na własnych błędach i po jednej przegranej rozgrywce zaczęły zachowywać się inaczej, w sposób nieprzewidywalny dla człowieka (zakładam, że ludzki przeciwnik nie grzebie w kodzie ani danych zbieranych przez sztuczną inteligencję). Wystarczy tutaj wziąć pod uwagę sytuację, że ludzie grają całkiem inaczej przeciwko żywym przeciwnikom, a całkiem inaczej przeciwko „komputerom”.

Dot

Zgadzam się ze wszystkimi Twoimi argumentami. I jeszcze dodam jedną ważną rzecz. :)

Sztuczna inteligencja nigdy nie nie zadziała bez napływających informacji, tak samo jak człowiek. Dlatego jestem za tym, żeby sztuczna inteligencja od początku przebywała w ludzkim środowisku. Nawet tak `odrealnionym’ jak wirtualny świat. :)

mnie zastanawia tylko jedno – jak ten algorytm bedzie sprawdzac poprawnosc tego co w sobie zmodyfikuje.

jak dobrze wiadomo napisanie programu ktory bedzie sprawdzal z pewnoscia 100% czy dowolny podany kod sie nie zawiesi jest problemem o niesamowitej zlozonosci, jezeli w ogole mozliwym.

yoshi

Myślę, że zostanie to rozwiązane podobnie jak w ogranizmach żywych – te, które nie działają zgodnie z warunkami, wyginą. Co prawda to też nie jest takie łatwe do zaimplementowania, ale daje przynajmniej jakiś punkt wyjścia.

A czy programista, pisząc jakąś dużą, skomplikowaną aplikację, wie, że ona się nie zawiesi? Najczęściej można to względnie przewidzieć, ale i tak się to nie opłaca. Dużo łatwiej, taniej i szybciej jest napisać tak jak się wydaje, że będzie dobrze, a następnie przetestować. Po to systemy operacyjne mają możliwość ubijania „martwych” procesów, by w razie, gdy jednak nastąpi nieprzewidziana podczas testów sytuacja, można było przy możliwie najmniejszych stratach taki program zresetować.

Ponadto – nie musi to być algorytm jednowarstwowy. Mało tego, nie wyobrażam sobie, aby tak wyglądał. Jest jakaś aplikacja, która analizuje dane, na podstawie tych danych i wytworzonych wzorców postępuje. Następnie na podstawie wyników postępowania odpowiednio modyfikuje wzorce i dane. Ale nie modyfikuje sama siebie. Zmiana działającego programu jest praktycznie niemożliwa. I nie mówię tu o banalnej do ominięcia kwestii blokady do zapisu otwartego pliku, ale o kwestii tego, jak zbudowany jest kod maszynowy.

Dot

Zastanawiałem się nad możliwością stworzenia piaskownicy do rozwiązywania danego problemu, w której można byłoby przetestować dużą liczbę dostępnych rozwiązań. Kod bardziej efektywny od wcześniejszego byłby następnie wprowadzany do programu.

Oczywiście dany algorytm, efektywny dla odpowiednich danych nie musi być definitywnie poprawny.

... Matrix?

Dot – ja zauwazylem ciekawa rzecz zwiazana z moimi botami w Counter-Strike’u (moimi => u mnie). Nie wiem czy to przypadek, ale im dluzej gram, tym sa trudniejsze, zaczyna mi sie nawet wydawac, ze przewiduja moje zagrywki i kopiuja moje pomysly.

Nie mam pojecia, czy to kwestia kodu botow, czy tylko tak mi sie wydje, a moze jest to inny, nie do konca losowy czynnik, ale to dosc interesujace ;)

Technicznie jest to bardzo możliwe – wystarczy, że mają zaimplementowaną sieć neuronową. Jest to jednak dość rzadkie wśród AI w grach komputerowych (przynajmniej tych „zwykłych”, a nie tych, przeznaczonych do rozwoju AI), bo dość obciążające dla maszyny, na której chodzą.

kocham Cię!!!

rurociąg przyjażń :)ja się napiję :)

Witaj.
Dlaczego przestałeś pisać? Byłoby fajnie gdybyś dokończył kurs SQL Lite, może jak połączyć się z bazą w Visual Studio .NET? Najlepiej C++/CLI.